Jubileusz szkoły w słowie pisanym – podsumowanie konkursu literackiego.

      Z okazji jubileuszu 80-lecia Zespołu Szkół Technicznych i Licealnych w Żaganiu odbył się szkolny konkurs literacki. Uczniowie mogli zaprezentować swoje pisarskie umiejętności, redagując prace na temat „Wspomnienia zapisane w murach szkoły” lub Szkoła za 80 lat”. W ramach konkursu powstały prace prozatorskie i liryczne, w których uczniowie zaprezentowali własne, często bardzo oryginalne wizje szkoły przeszłości bądź przyszłości. Autorzy sięgali zarówno po formy narracyjne, jak i po poezję, ukazując zmieniający się świat edukacji, nowoczesne technologie oraz relacje międzyludzkie w perspektywie kolejnych dekad. Prace konkursowe wyróżniały się kreatywnością, dojrzałością językową oraz bogactwem wyobraźni. Pierwsze miejsce zajęła Patrycja Dziwota, uczennica klasy piątej technikum reklamy, a wyróżnienie otrzymała Karolina Koczwarska, uczennica klasy czwartej technikum reklamy. Konkurs stał się ważnym elementem obchodów jubileuszu szkoły i potwierdził, że uczniowie chętnie podejmują twórcze wyzwania literackie.

Nagrodzone prace:

Patrycja Dziwota – I miejsce

Karolina Koczwarska  - wyróżnienie

Patrycja Dziwota – I miejsce

Rok 2105 różnił się od 2025 nie tylko technologią i tym, jak ludzie przestrzegali otaczający ich świat. Globalne ocieplenie, wcześniej uważane za zwyczajne plotki, kłamstwa wciskane ludziom przez rządy państw na całym globie, stało się prawdziwe i jak najbardziej zauważalne. W pewnym momencie temperatury unormowały się, przestały schodzić poniżej 20 stopni Celsjusza, nawet w zimę, a w lecie sięgały zatrważających 40. Ludzie jednak dawali sobie radę z brakiem zimnych dni, a niektórzy twierdzili nawet, że globalne ocieplenie i brak przymrozków nie są złą rzeczą (tak, jakby totalnie nie przejmowali się powiększającą się dziurą ozonową, topniejącymi lodowcami, czy wycinką drzew na terenie płuc ziemi[1]).

W grudniu można było cieszyć się sztucznym śniegiem, generowanym dzięki sztucznie produkowanym chmurom śnieżnym, które ludzkość nauczyła się tworzyć około roku 2080. Nie topniał, jednak był wystarczająco plastyczny, by dzieciaki mogły cieszyć się zbudowaniem bałwana. W większym skrócie mówiąc, życie na ziemi toczyło się do przodu własnym tempem – nigdy nie pojawili się avengersi[2], kaiju[3] z Pacific Rim[4], czy inne formy życia pozaziemskiego.

Budynek 60-siątki odbijał lśniący od słońca śnieg jak lustro. Długie, przeszklone okna, w niektórych miejscach przyciemniane, ukazywały wnętrze placówki. Nastolatkowie szli spokojnie na kolejną lekcję, nie przejmując się tym, że zaraz usłyszą odrażający dźwięk dzwonka – dyrekcja zlikwidowała je dobre 40 lat temu, a uczniowie sami przystosowali się do zmiany (zmniejszyła się nawet ilość spóźnień).

Do obrotu wdrożono też lepsze zabezpieczenia szkół, wymagane przez unię – między innymi skaner siatkówki – coś, dzięki czemu nikt niepożądany nie wszedłby do budynku. Codzienne sczytywanie unikalnego kodu uczniów pozwoliło także na ulepszenie systemu obecności i nieobecności. Większość klas wypełniających szkołę wyglądała podobnie – duże okna, ściany w kolorach, które nie były drażniące dla oka, tablica interaktywna oraz projektory holograficzne zamontowane w każdej ławce. Lekcje prowadzili nauczyciele, którzy zgodzili się na co-wakacyjną  hibernację.  Kriokapsuły[5] stały  się  popularne  nie tylko w dziedzinach związanych z podróżami w kosmos. Większość szkół w kraju i za granicą wprowadziło dla nauczycieli możliwość zawarcia dożywotniej umowy. I, mimo że na początku każdy uważał ten pomysł za niedorzeczny, zainteresowanie wzrastało z roku na rok. Jednych, bardziej zżytych z zawodem, przekonała możliwość robienia przez kolejne pięćdziesiąt lub nawet sto lat, tego, co kochają. Innych – możliwość obserwacji tego, jak zmienia się świat (może pragnęli dożyć jego końca?).

Lekcje odbywały się w sposób głównie interaktywny. Hologramy, dzięki którym uczniowie mogli zobaczyć modele 3D wzorów, zjawisk fizycznych czy struktur biologicznych. Na historii – pojawiały się realistyczne rekonstrukcje miejsc i wydarzeń, a na matematyce uczestnicy lekcji mogli dosłownie „wejść” w zakres funkcji lub manipulować bryłami w przestrzeni. Tradycyjny system oceniania zniknął. Nauczyciele zaczęli oceniać umiejętności, a nie często niepotrzebną wiedzę. Czas trwania lekcji również uległ zmianie, z 45 minut do 30, a do systemu edukacji wdrożono nowe przedmioty związane z rozwijającym się światem i technologią – nauka o ekologii globalnej, cybernetyce, zajęcia praktyczne związane z technologią.

Jednak wizja tak perfekcyjnego świata, prawie pozbawionego zagrożeń, lecz pełnego ludzi, którzy kontrolują w zasadzie każdą rzecz, nieważne czy żywą, czy martwą, człowieka, androida czy cyborga, skłania do refleksji. Czy ludzkość jest na tyle rozwinięta, by znaleźć zgodę z wynalazkami, które sama stworzyła i umierającą planetą, na którą w zasadzie nikt nie zwróciłby uwagi w tak dalekiej przyszłości? Czy w pewnym momencie ten utopijny system nie zawaliłby się przez jeden mały błąd? Czy wtedy ludzie zrozumieliby, że to właśnie oni, mimo rozwoju, doprowadzili do zagłady?

Będąc w momencie, w którym jesteśmy tak daleko od roku 2105, możemy tylko rozmyślać nad tym, jak wtedy będzie wyglądać świat. I czy, w ogóle, będzie.

Karolina Koczwarska  - wyróżnienie

80 lat później...

 

Klamki drżą od dawnych rozmów

Głosy odbite w starych dziejach

Wciąż wędrują w półmroku         

 

I cień śmiechu

Wędrujący po cichu

Niosący echo na starym korytarzu

Gdzie nawet kurz nie odważy się osadzić

 

Kwiaty powiędły

W mroku tych czasów

I od bardzo dawna nie słyszały człowieka

 

Światło migocze

Rwąc się do walki

Jakby chciało wciąż pamiętać

Przypomnieć sobie czasy gdy było potrzebne

 

Nawet ławki będą pamiętać

Kto usiadł w nich pierwszy

I tylko one wiedzą że nikt już nie wróci